Hairwald

W ciętej ranie obecności

Archive for the tag “Angela Merkel”

Ksiądz, sympatyk faszyzmu

W sobotę papież Franciszek podczas pielgrzymki do Irlandii spotkał się z ofiarami księży-pedofili. Mówił o grzechu Kościoła i przepraszał. Ks. Tomasz Brussy z Poznania w tym samym czasie też przyznał na Twitterze, że pedofilia w Kościele to grzech. Ale na tym nie poprzestał. Wskazał, co jego zdaniem powinien zrobić Kościół, by problem zniknął. Jego słowa wiele osób oburzyły.

Ks. Tomasz Brussy przez ostatnie 7 lat był asystentem Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Archidiecezji Poznańskiej. W stolicy Wielkopolski jest postacią znaną, choćby z tego, że aktywnie uczestniczy w akcjach organizowanych przez Obóz Narodowo-Radykalny czy Młodzież Wszechpolską.

W sobotę ks. Brussy zabrał na Twitterze głos w sprawie księży-pedofilów. „Pedofilia to odrażające przestępstwo i grzech. By nie dochodziło do niej więcej w Kościele trzeba wreszcie zwalczyć lobby homoseksualne wśród duchownych” – zawyrokował

Jego wpis spotkał się z licznymi reakcjami. Niektórzy słowa księdza uznali za przejęzyczenie. Inni zwracają uwagę, iż duchowny pomieszał pojęcia.

Jego wpis spotkał się z licznymi reakcjami. Niektórzy słowa księdza uznali za przejęzyczenie. Inni zwracają uwagę, iż duchowny pomieszał pojęcia.

Ks. Tomasz Brussy rozwiał wątpliwości, czy było to przejęzyczenie. Jeszcze w sobotę podał dalej „dane” opublikowane przez szefa Młodzieży Wszechpolskiej, które mają dowodzić, iż „90 proc. molestowań przez duchownych to działania homoseksualistów”.

Jako jeden z nielicznych w polskim Kościele (a może nawet jako jedyny?) głośno o konieczności walki ze zjawiskiem pedofilii wśród księży mówi o. Adam  Żak.

Ojciec Żak jest koordynatorem ds. ochrony dzieci i młodzieży przy Konferencji Episkopatu Polski. I przyznaje, że w tej walce o ochronę dzieci i młodzieży jest osamotniony. Nie ma przy tym wątpliwości, że pedofilska afera w polskim Kościele wybuchnie. Prędzej czy później.

O. ADAM ŻAK

koordynator ds. ochrony dzieci i młodzieży przy Konferencji Episkopatu Polski

Nie wiem, co się musi wydarzyć, żeby niektórzy przełożeni zrozumieli, że przy tego rodzaju przestępstwach trzeba działać ze znajomością rzeczy, szybko i ze świadomością zagrożeń dla bezpieczeństwa innych osób małoletnich. To zasady, którymi należy się bezwzględnie kierować.

wypowiedź dla deon.pl

Kmicic z chesterfieldem

Po co PiS właściwie wprowadził przepisy o odpowiedzialności dyscyplinarnej i dlaczego istnieje niewielka szansa, by się z nich wycofał? Jest to instrument politycznego wpływania na sędziów, co już widać, ale być może sprawa jest poważniejsza i PiS potrzebuje izby dyscyplinarnej, by przykładowo ograniczyć do niej tylko kompetencje Sądu Najwyższego do uznawania wyborów w kraju za legalne i ważne. To bardzo niebezpieczny instrument i dlatego działania Komisji Europejskiej uważam za w pełni uzasadnione – mówi europeistka prof. Renata Mieńkowska-Norkiene z Instytutu Nauk Politycznych UW. – KE dała 2 miesiące na wycofanie się z przepisów dotyczących systemu dyscyplinowania sędziów. Niezastosowanie się do tego zalecenia KE prawdopodobnie będzie wiązało się ze skierowaniem sprawy do TSUE – dodaje

JUSTYNA KOĆ: KE rozpoczęła drugi etap postępowania o naruszenie prawa unijnego wobec Polski w sprawie nowego systemu dyscyplinarnego dla sędziów. Co to oznacza, z czym się wiąże i kiedy możemy odczuć konsekwencje?

PROF. RENATA MIENKOWSKA-NORKIENE: Komisja Europejska jest strażniczką europejskiego prawa, m.in. w tym…

View original post 3 114 słów więcej

 

PiS to spadkobiercy endeków. W Polsce odżywa haniebny projekt nacjonalistyczny

Gdyby transport polskich endeków wysadzić na bezludnej wyspie, zaczęliby kopać palmy w przekonaniu, że to przebrani Żydzi. Albo tropić Semitów we własnym gronie. Bez negatywu z garbatym nosem Polacy spod znaku Dmowskiego są jak pijane dzieci we mgle. Fragment nowej książki Macieja Zaremby Bielawskiego „Dom z dwiema wieżami”.

Ledwie zdążyli sami się policzyć, polscy aryjscy doktorzy, kiedy z zachodu wjechali jeszcze lepsi Aryjczycy i rozpędzili ich związek. Było ich wtedy 4 161, jedna trzecia ogółu lekarzy, członków ZLPP. W programie: rugowanie Żydów ze wszystkich fachów mających cokolwiek wspólnego z medycyną. Nie będzie im wolno pracować w aptekach, produkować stetoskopów, drukować podręczników ani recept.

W związkowym piśmie „Życie Lekarskie” doktor Ludwik Dydyński naucza, jak wytropić Żydów. Rejestr lekarzy, ku jego ubolewaniu, nie wyszczególnia rasy ani religii. Ale jeżeli ktoś nazywa się Weinberg, Rotberg, Rabinowicz albo Zelman, to sprawa jest oczywista. Także imiona mogą być wskazówką: Szymon, Bernard, Dawid. I, oczywiście, Aron albo Chana. Doktor Dydyński policzył ich wszystkich, od Poznania na zachodzie po Wilno na wschodzie. 4839. Cztery tysiące osiemset trzydzieści dziewięć osób, jedna trzecia ogółu lekarzy. Lecz przypuszczalnie jest ich więcej, wielu nosi dziś polskie nazwiska.

Na dwa tygodnie przed napadem hitlerowskich Niemiec na Polskę związek lekarzy wysyła dramatyczny apel do rządu: trzeba koniecznie zabronić żydowskim lekarzom przybierania chrześcijańskich imion! Jeżeli ktoś urodził się jako Alter, to nie ma prawa nazywać się Artur. Polscy pacjenci nie mogą być oszukiwani i szukać porad lekarskich u wroga. Związek lekarzy rozkleja plakaty: Oto prawdziwi polscy lekarze! Unikajcie innych! Zdarza się, że afisze są zrywane. Związek domaga się, aby policja położyła kres temu niszczeniu. Niestety są chrześcijańscy lekarze, którym brakuje patriotyzmu i którzy protestują przeciw nowym zasadom. Tych trzeba publicznie napiętnować. Ludzie muszą poznać nazwiska tych zdrajców.

Doktorzy zamieszczają w swoim piśmie ogłoszenia: „Doktór Alkiewicz poszukuje kolegi współpracownika, nieżonatego, Aryjczyka”.

Poświęcam temu trochę miejsca, bo opowiadam nowość. Gdy rozpytuję polskich historyków, żaden o tym nie wie. „Związek lekarzy? Paragraf aryjski? Jest pan pewien? Czemu nikt wcześniej o tym nie napisał?”

Ktoś spytał, czy widziałem to czarno na białym. Tak, lecz nie było to łatwe. Na stronach Biblioteki Narodowej są wszystkie kolejne statuty związku lekarzy, z wyjątkiem akurat tego, z 1937 roku. Aby przeczytać to czarno na białym, trzeba pojechać do Warszawy, wypełnić formularz i zaczekać, aż sprowadzą rarytas z piwnicy. We własnym rysie historycznym związku nie wspomina się o sprawie ani słowem. Nikogo jednak nie można oskarżyć o fałszowanie historii. Dziejopis pomija wszystko, co zaszło w latach 1937–1939.

Żaden prawdziwy antysemita nie mógł być zadowolony ze związkowej definicji „żyda”. Najpierw pisano niedbale: Członkiem ZLPP nie może być lekarz żyd. Oczywiście zaczęły się dyskusje, jak to należy rozumieć. Skończyło się na: Członkiem związku może być tylko lekarz chrześcijanin z urodzenia, być może najoryginalniejszej definicji w historii antysemityzmu, nie do przyjęcia ani dla mistyków krwi, ani dla chrześcijan. Dla tych pierwszych zbyt lekko traktuje rasę, dla drugich podważa sens chrztu. Jezus nie miałby wstępu do związku polskich lekarzy, bo nie urodził się niestety katolikiem. Niezależnie od tych logicznych usterek, czy może właśnie dzięki nim, definicja była strzałem w dziesiątkę: dotknęła co trzeciego polskiego lekarza.

*
Czytam z rosnącym poczuciem absurdu. Odrodzona Polska stoi u progu lat dwudziestych zeszłego wieku przed gigantycznym problemem. Trzy zabory, które przez przeszło sto lat były od siebie oddzielone, każdy z własnym systemem szkolnictwa, językiem urzędowym, walutą, gospodarką i systemem prawnym, należy scalić w jeden kraj. Nowo wytyczone granice amputują dawne rynki – a na nowych drogi biegną w złą stronę. Są kopalnie i są stalownie, ale nie łączy ich kolej. Prawo cywilne jest w chaosie, pięć różnych systemów działa równolegle. Mieszkańców Kalisza obowiązuje ślub kościelny i zakaz rozwodów, trzydzieści kilometrów dalej na zachód ważny jest tylko ślub cywilny. Co trzeci obywatel w nowym kraju nie umie czytać ani pisać, co piąte dziecko umiera w kołysce. Co nie powinno dziwić, bo kraj cierpi na dramatyczny brak lekarzy. Ale co druga gazeta utrzymuje, że głównym obowiązkiem Polaka jest tak obrzydzić życie co trzeciemu doktorowi, żeby z Polski uciekł.

*
„HAMAS, HAMAS, JUDEN AUF DEN GAS!”, skandują kibice piłki nożnej podczas meczu w Warszawie w kwietniu 2011 roku. Siedemnastu z nich rozpoznano na zdjęciach i zostali skazani. Z przesłuchań:

Magazynier: Nie znam historii Żydów. Nie zastanawiałem się, po co to się krzyczy na meczu. Śmiałem się z tego.

Student uczelni technicznej: Z hasła „Hamas…” nie rozumiem dwóch pierwszych słów. Jak krzyczałem, domyślałem się, co znaczy „gas”. „Juden” nie było mi znane. Nie robiłem hitlerowskiego pozdrowienia, tylko coś pokazywałem.

Uczeń technikum informatycznego: Wiem, że Żydzi byli mordowani w komorach gazowych. Skandowałem przeciwko kibicom Widzewa. Kojarzą się oni w środowisku kibiców jako klub żydowski, nie wiem dlaczego. Nie wiedziałem, że to przestępstwo.

Fryzjer: Wiem, co znaczy to hasło, ale krzyczała cała trybuna. Krzyczałem: „Humus”. Nie chciałem, żeby ktoś zauważył, że nie dopinguję drużyny.

Student politologii:  Nie rozumiałem, bo to było po niemiecku.

Bezrobotny elektryk: Wiem, co znaczy „Hamas, Hamas…”, to „Żydzi do gazu”. Nie jestem rasistą. Nie wiem, dlaczego krzyczałem. Wszyscy to krzyczeli.

Fizjoterapeuta: Dałem się ponieść emocjom. Zrobiłem to nieświadomie.

Zawodowy żołnierz: Łódź była traktowana jako żydowskie miasto. Jak ktoś zapowiada doping, to krzyczę.

Wśród skazanych są także magister historii, pracownik sądu i dwaj prywatni przedsiębiorcy. Odmówili składania zeznań. Prokurator nie spytał, czy którykolwiek z nich widział kiedyś Żyda. Chyba dlatego, że z góry znał odpowiedź.

*
Śni mi się, że popełniam fatalną pomyłkę. Zapałałem sympatią do chłopca, chociaż wiem, że nie powinienem. Jest uroczy, ale jego uśmiech powinien był mnie ostrzec. Wraz z nim wdzierają się potwory. Mrówki, wielkie jak szczury, przysysają się do mego ciała. On stoi i przygląda się, nieporuszony. Tak jakby chciał powiedzieć: Dziwisz się? Udaje mi się pozrywać mrówki, ale pozostawiają otwory w skórze. Z niektórych wystają jakieś nici. Z innych coś, co wygląda na robaki. To obrzydliwe, wyciągam je, w bólu jest nuta zmysłowej rozkoszy, tak jak przy wyciąganiu szwów. Największy ma sześć metrów długości. Gdy już się od nich uwolniłem, moje ciało jest pełne wydrążonych kawern i korytarzy, jak gniazdo termitów.

*
„Polski antysemityzm”, tak należy mówić. Nie „antysemityzm w Polsce”. Zupełnie własna paranoja, uszyta na miarę dla Polski. Ekstremalnie odporna na zużycie. Przeżywa, jak się okazuje, w każdych warunkach, nawet bez Żydów. Tak dopasowana, że musiała powstawać w laboratorium.

Nazywał się Roman Dmowski, nasz polski Frankenstein. W grudniu 1919 roku odrodzona Polska ma rok. W Londynie John Maynard Keynes pisze książkę o Europie po wielkiej wojnie. Nie wierzy, że nowej Polsce uda się przetrwać zbyt długo. „Polska to gospodarcza niemożliwość, w której jedyny przemysł to judzenie przeciw Żydom”.

John Maynard Keynes jest niesprawiedliwy, a oprócz tego nie ma racji: istniało wiele innych gałęzi gospodarki. Jednak Keynes spotkał Romana Dmowskiego i mógł odnieść wrażenie, że sensem wolnej Polski było, aby Polacy mogli poniewierać swoje mniejszości bez wtrącania się obcych. Keynes nie był w tym odosobniony. Brytyjski minister Robert Cecil uznał ataki Dmowskiego na Żydów za „odrażające” (repugnant). Pisarz Gilbert Keith Chesterton zapamiętał tylko jedną replikę z rozmów z polskim politykiem. „Żydzi zabili naszego Jezusa”. Brzmiało to, jakby Jezus był Polakiem. Czechosłowacki Edvard Beneš dziwił się, że reprezentant Polski nieomal chełpi się swoimi przesądami.

Mawia się, że historia to suma zdarzeń, z których każdego można było uniknąć. Czemu los musiał wysłać do Wersalu najzdolniejszego z polskich antysemitów, choć tylu było głupich, a jeszcze więcej ani takich, ani takich?

W mojej fantazji Dmowski nie dojeżdża do Paryża. Podobno często chorował w dzieciństwie, choroba mu się odnawia. Sanatoryjne łóżko, exitDmowski. Ktoś inny w naszym imieniu podpisuje traktat wersalski, zabezpiecza granice, zostaje bohaterem narodowym i dożywotnim mężem opatrzności. Dmowski zostaje w cieniu, polski antysemityzm niczym się nie wyróżnia, my zostajemy w Polsce i ta książka nie zostaje napisana.

„Antysemita to osoba nienawidząca Żydów bardziej niż to konieczne”, mówi żydowskie porzekadło. Gdy Roman Dmowski wkracza na scenę około 1890 roku, ludzie z terenów, które kiedyś były Polską, mogą mieć wiele powodów, aby krzywo patrzeć na Żydów. Księża – z troski o swoje zbawienie. Szewc – bo buty Abrama lepiej się sprzedają. Chłop – gdy wyliczył, ile mógłby dostać za żyto, gdyby pośrednik Szymon nie wziął swego. W mieście pan hrabia Kociubiński jest zblamowany w towarzystwie, ponieważ wpuścił Singera do salonu, ale od kogo miałby pożyczać? Nie zapomnijmy też o cierpieniach duchowych: poety wyśmianego przez krytyka z haczykowatym nosem i kuracjusza w uzdrowisku, którego spokój zakłóciła banda hałasujących parweniuszy. „Widać, jak rozmawiają i słychać, jak jedzą!”

Taka jest socjologia w kraju, który przez pięć wieków przyjmował Żydów, ale odmawiał im dostępu do własności ziemskiej, urzędów i cechów. Ale właśnie dlatego, że ludzie nie lubią Żydów z tak różnych powodów, da się żyć. Zawsze się znajdzie ktoś przyjazny czy potrzebujący żydowskich usług. Najprzyzwoitsi są, Bogu dzięki, ci najmożniejsi. To ziemianie, potrzebujący Żydów, aby brali w pacht ich majątki i sprzedawali ich pszenicę.

Stawianie kwestyi żydowskiej, jako całości, ma ten skutek, że się o niej tak traktuje, jakby chodziło o to, czy żydów zasymilować, czy wypędzić lub wymordować. Tymczasem o to chodzić nie może, bo żadne z tych rozwiązań nie leżałoby w naszej mocy, chociażby było najbardziej pożądane. Traktując rzecz realniej, trzeba przyjąć istnienie pewnego odsetku ludności żydowskiej w naszym kraju jako fakt, a wszelkie zagadnienia społeczne i polityczne ztąd wynikające rozpatrywać możliwie przedmiotowo, wyprowadzając z ich oceny wskazania praktyczne, niezależnie od sympatyi lub wstrętu do zakrzywionych nosów i odstających uszów.

Czytam człowieka, którego nauki zrobiły ze mnie uchodźcę, i jestem zdumiony. W jego myśli nie ma porządku. Czasami Żydzi są obcą rasą, czasami tylko kulturą albo religią. Jest w jego antysemityzmie coś wymuszonego. Nie brzmi jak prorok nienawiści, raczej jak księgowy z zatwardzeniem. Bez polotu, bez werwy. Kiedy dochodzę do połowy jego dzieła, nie jestem przekonany o przebrzydłości Żydów, za to pojmuję, że powinienem być, by móc nazywać się Polakiem. I zaczynam rozumieć, że to nie Żydzi są największym problemem Dmowskiego. To Polacy. Jest nas o wiele za mało.

To szczególny gatunek, szukanie najgłębszych motywów antysemity. Czarna pedagogika? Może jakaś trauma z dzieciństwa? Szkodliwa młodzieńcza lektura? Albo coś, co wyłącznie uczniowie Freuda mogliby wyjaśnić? W przypadku Dmowskiego to zbędne pytania. Cechą szczególną jego żydowskiej paranoi jest to, że da się ją zrozumieć także bez namiętności. To nie obsesja jak u Hitlera, nie kategoryczny wniosek jak u Gobineau, nawet nie chrześcijański obowiązek. Dmowski wprawdzie oskarża Żydów o ukrzyżowanie Jezusa, ale sam nie jest chrześcijaninem. To Karol Darwin jest jego prorokiem.

Mamy rok 1901. W Paryżu grają groteskę Alfreda Jarry’ego o królu Ubu, który rządzi „w Polsce, czyli nigdzie”. Minęło sto lat, odkąd królestwo polskie znikło z mapy. Dziadek Izaak rodzi się jako poddany austriacki, tata jako rosyjski, a miasto, w którym ja mam się urodzić, należy do Prus i sprawia wrażenie przedmieścia Berlina: ciężka architektura, solidni rzemieślnicy i wysprzątane ulice.

Ale teraz władza cesarska wszędzie drży w posadach i zaczyna kiełkować nadzieja. Wśród Serbów i Polaków, Litwinów i Estończyków, Słoweńców i Słowaków, Rusinów i Czechów, Chorwatów i Węgrów, i wszystkich innych, którzy albo stracili, albo nigdy nie mieli własnego państwa, z flagą, orderami, teatrem narodowym, znaczkami pocztowymi, uniwersytetem, walutą i własnym królem, albo przynajmniej prezydentem.

Tak pisać nie wypada. Przepraszam wymienione narody. Chodziło wszak o samostanowienie, o język ojczysty i nazbyt długo negowaną odrębność. O demokrację nawet. Ale jak wielu jest w granicach dawnej Polski takich, co marzą o własnym państwie? Którzy potrafią napisać Szczebrzeszyn, noszą żałobę w rocznice przegranych powstań i mówią „pobiliśmy Turka” o bitwie pod murami Wiednia w 1683?

Mniej więcej co dziesiąty, odpowiadają historycy. Gdy sto lat temu spytało się chłopa o przynależność, to mówił „tutejszy” i wymieniał nazwę swojej wsi, w najlepszym razie parafii. A Polacy? „Nie ma ich w domu, panie. Państwo pojechali do miasta”.

„Polacy” to prawie wyłącznie potomkowie ziemiaństwa, jedynej klasy uprawnionych w rzeczypospolitej szlacheckiej. Dziadek Władysław należy do tego małego narodu. Jest wprawdzie tylko konduktorem kolei transsyberyjskiej, lecz jego polskość jest solidnie zakotwiczona w późnym średniowieczu. Nad kominkiem wiszą na pewno pordzewiałe szable. Nie jest jasne, kiedy i jak rodzina straciła majątki. Złośliwcy twierdzą, że przegrano je w karty. W najlepszym razie zostały skonfiskowane za polskie rebelie. Lecz trudno sobie wyobrazić, aby ludzie z Bielewa ronili łzy, kiedy dziedzica Bielawskiego wieziono na Syberię. Polska nie była ich sprawą i być nią nie mogła. Niewolnicy nie mają ojczyzny, a to niewolnicy, dopiero co wyzwoleni, byli ludem w tej części świata. Pańszczyznę zniesiono, gdy dziadek był nastolatkiem, w roku 1864.

Do czego zmierzam? Do tego, że w roku 1901 Roman Dmowski jest narodowcem bez narodu. Lub, dokładnie rzecz biorąc, z malutkim, rozpuszczonym w morzu analfabetów mówiących pięcioma językami. Z tych dwudziestu milionów, które żyją w obrębie dawnych granic Polski, może ze dwa miliony to Polacy, w tym sensie, w jakim od ponad dwustu lat każdy smolandzki parobek czuł się Szwedem.

Jak sprawić, aby na poły zruszczeni warszawscy urzędnicy, śląscy lokalni partrioci z Beuthen, krakowscy kupcy wierni cesarzowi czy muzułmańscy Tatarzy (jak Buczyńscy, antenaci Charlesa Bronsona), przyjęli do wiadomości, że są w pierwszym rzędzie Polakami, dumnymi spadkobiercami królestwa, które ich przodkom odmawiało wszelkich praw? Jak sprawić, aby parobek poczuł, że dzieli los z dziedzicem, lecz nie ze szwagrem, który gada po białorusku i żegna się na opak?

Tako rzecze Roman Dmowski:

Nie wiesz sam, kim jesteś, magistrze Dobrowolski, służąca Jadwigo, szewcze Gontarzu… Ale masz pewnie problem z jakimś Żydem? No, zdarza się – kto nie ma… Więc jesteś Polakiem! Czy te przybłędy nie panoszą się od wieków w kraju, który jest nasz? Kiedyś zwali się Szmul i pasożytowali na tym, co zebrałeś z pola, dziś nazywają się Słonimski i wyśmiewają twoje wiersze w swoim plugawym piśmie. I jest gorzej, niż sądzisz: trzymają sztamę i knują przeciw nam, Żydzi stoją za Stalinem i Żydzi stoją za Hitlerem. I za Haroldem Wilsonem, który zmusił Polskę, by zapisała w konstytucji poszanowanie dla mniejszości. Żeby osłabić nas, rzecz jasna. Dlaczego nas nienawidzą? Czy to nie oczywiste? Bo jesteśmy szlachetni, wielkoduszni i uczciwi, jesteśmy ich przeciwieństwem. Oni nie są Polakami i nigdy nie będą, nawet jeżeli niektórzy udają. Nie, oni mają inny plan. Najpierw wezmą Warszawę, potem wezmą Berlin. A do tych z was, którzy jesteście katolikami: Oni zabili naszego Jezusa!

Tak rozumiem antysemityzm Romana Dmowskiego. Jako projekt integracyjny. John Maynard Keynes może nie całkiem błądził, określając to jako przemysł. Mógł dodać: do produkcji „prawdziwych Polaków”.

Nie jest prawdopodobne, aby Hitler czytał Dmowskiego, chociaż tak mogłoby się zdawać. Podstawową tezę w Mein Kampf, że prawo dżungli jest w stosunkach między narodami prawem najwyższym, nasz narodowy bohater głosi, kiedy mały Adolf jeszcze chodzi do szkoły. W roku 1903 Dmowski ustala to, co po dziś dzień stanowi credo polskich narodowców: że Polak może sobie jeść nożem i widelcem, używać czystej bielizny i słuchać Chopina. Jesteśmy wszak Europejczykami. Lecz gdy natkniemy się na inny sort, to mamy postępować tak jak pawian, gdy spotka szympansa. Bo między plemionami (tak, Polacy są plemieniem) obowiązuje prawo Darwina. „Jesteśmy Polakami i chcemy Polski przede wszystkim dla siebie, chcemy wtedy nawet, gdybyśmy tą Polskę mieli mieć tylko ze szkodą dla wolności ludów i dla postępu, dla cywilizacji i sprawiedliwości społecznej”, głoszą jego uczniowie w „Przeglądzie Wszechpolskim”.

Nieszczęściem Polaka jest, według Dmowskiego, jego kobieca natura. Miękkie serce i słabość do pięknych słówek. Wiara w cywilizację. Wspaniałomyślność i szlachetne gesty. Ogłada i liberalizm. Lecz czym jest humanitaryzm? Oznaką słabości. Tolerancja? Dobra dla pięknoduchów, ale zabójcza dla nacji. Jeśli ma powstać Polska, musimy wpierw nauczyć się deptać inne narody. Rozejrzyjcie się wokół po świecie, czy to nie o to chodzi? Drodzy rodacy, wstyd wam, że życzycie sobie, aby spłonął tartak Abrama i żeby sędzia Izaak Wilhelm skręcił kark. Zawiść, myślicie, to nie po chrześcijańsku. Ale mylicie się! To nie są niskie uczucia. Czujecie patriotyzm, troskę o własny naród!

Jeśli ją obrać z wszelkich dekoracji, myśl Dmowskiego można sprowadzić do następującej tezy: ponieważ jeszcze jesteśmy za słabi, by wierzgać w górę, przeciwko imperiom, wierzgajmy w dół, przeciw mniejszościom, to nabierzemy przynajmniej pewnej wprawy w walce o byt, a przy okazji staniemy się trochę bardziej polscy.

Najoryginalniejsze w antysemicie Dmowskim jest jego uznanie dla żydowskiej kultury. W porównaniu z nią kultura polska jest taka krucha i niepewna siebie samej, że nie znosi bliskości żadnej innej, a już na pewno takiej starej i zahartowanej jak żydowska. Jeżeli Polak ma mieć szansę, by urosnąć, musi zamarynować się we własnym sosie. Bez Żydów, ale też w bezpiecznej odległości od tych, co mówią językiem Tołstoja czy Goethego. Lepiej, by polskie wiejskie dzieci w ogóle nie umiały czytać, niż gdyby miały czytać po rosyjsku, głoszą wyznawcy Dmowskiego.

W uszach wielu brzmiało to oczywiście skandalicznie. Narodowy egoizm, to takie niepolskie, obskuranckie, zupełnie obce naszym tradycjom… I takie niechrześcijańskie! Lecz co, jeżeli właśnie to pogańskość jest najbardziej nęcąca, i wtedy, i teraz?

Jest coś z onanizmu w studiowaniu filozofii nienawiści. Człowiek odnotowuje absurdy, obśmiewa fantazmaty i delektuje się pogardą dla klienteli autora. Żydzi za Stalinem – to może jeszcze ludzie kupią. Ale ile głupoty trzeba, by uwierzyć, że to Żydzi manipulują Hitlerem?

Co za nieporozumienie. Dmowski nie dostarcza ideologii. Dmowski udziela rozgrzeszenia. Sumienie, które potrzebuje ukojenia, nie wymaga logiki ani konsekwencji. Partia Dmowskiego obiecuje wypędzić trzy miliony Żydów, co trzeciego mieszkańca miast. Ile sklepów, młynów, biur adwokackich, gospód, gabinetów lekarskich, gorzelni, mieszkań, warsztatów, kredensów i straganów muszą po sobie pozostawić? Każdy to sobie może wyobrazić, także ci, którzy nie umieją napisać „mojżeszowy”.

Istnieje jakiś inny naród, który ma podobnie? Którego niemal całe narodowe skrzydło, by móc się samookreślić, musi odbić się od „żydowskości”? Po dziś dzień „prawdziwy Polak” nie może chwycić za pióro, nie myśląc zaraz o Semitach, ponieważ polskość jego tekstu wynika z tego, że jest nieżydowski. Wolny od paradoksów, przyziemny, stateczny, pełen szacunku dla przodków. Lecz przede wszystkim platoniczny. „W poezji poznaje się żydów po tym, że wszystkie ich metafory są mięsiste, wilgotne, lepkie, soczyste, woniejące, smakowite”, ustalił już w latach trzydziestych ubiegłego wieku Zygmunt Wasilewski, wyrocznia narodowców w sprawach poetyki.

Niewiele tego na tożsamość, być negatywem fantazmatu. Szczególnie trudno być anty-czymś, czego już nie ma. I trochę niewygodnie, kiedy się pomyśli, jak i dlaczego to zniknęło. Ale nic na to nie poradzisz. Gdyby transport polskich endeków wysadzić na bezludnej wyspie, zaczęliby kopać palmy w przekonaniu, że to przebrani Żydzi. Albo tropić Semitów we własnym gronie. Bez negatywu z garbatym nosem Polacy spod znaku Dmowskiego są jak pijane dzieci we mgle.

Fe, ależ jestem niesympatyczny.

*
Fragment książki Macieja Zaremby Bielawskiego „Dom z dwiema wieżami”

Tusk: „Grzechy, głupota obecnie rządzących mogą nas naprawdę wiele kosztować”

Depresja plemnika

W piątek przed północą poinformowano o tym, że rząd i narodowcy doszli do porozumienia w sprawie organizacji wspólnego marszu w setną rocznicę odzyskania niepodległości. Do działań obu stron w tej sprawie krytycznie odniósł się Władysław Frasyniuk.

To już pewne. W niedzielę 11 listopada we wspólnym marszu pójdą rządzący oraz narodowcy. Inicjatywa to efekt rozmów obu stron, która kończy kilkudniowe zamieszanie związane z organizacją obchodów. Zachowanie rządu i Stowarzyszenia Marsz Niepodległości skrytykował w rozmowie z TVN24 Władysław Frasyniuk, który stwierdził, że „profesjonalizmu w tych uroczystościach w ogóle nie ma”. – Ze zdumieniem dowiedziałem się, że narodowcy rozmawiali siedem razy z marszałkiem Senatu i ministrem Brudzińskim w sprawie wspólnej organizacji marszu – dodał.

„Znika nam z oczu to wielkie święto”

Były opozycjonista odniósł się także do udziału w marszu głowy państwa. – Wierzę w to, że Andrzej Duda zrobi sobie zarąbiste selfie z jakimś faszystą w kominiarce. Czekam bardzo na takie selfie –…

View original post 4 642 słowa więcej

POLEXIT. Należy wybijać wersalikami, bo wyjście z Unii Europejskiej już się zaczęło

Wszyscy już przyzwyczailiśmy się, że ilekroć Mateusz Morawiecki dorywa się do głosu, to mija się z prawdą. Szczególnie teraz, gdy trwa kampania wyborcza do samorządów, premier puszcza wodze fantazji i zalicza kolejne szczyty kłamstw.

W niedzielę spotkał się z mieszkańcami Dębicy (Podkarpacie). Zaczął bardzo populistycznie, pytając czy „normalność była, jak dzieci były w skrajnym ubóstwie, bez naszego programu 500 plus”. Gdy rozentuzjazmowany tłum wykrzyknął gromkie „nie”, poszedł dalej, dopytując czy „normalne jest to, kiedy inni nas obrażają, a my się nie potrafimy bronić, bo nie mamy siły mediów, nie mamy państwa; kiedy mafie VAT-owskie okradają w biały dzień nasze państwo”, co również wzbudziło powszechny aplauz.

Wyjaśnienie tego stanu rzeczy jest proste. To właśnie efekty przemyślanej, mądrej polityki partii rządzącej. Wprawdzie „ten mały cud gospodarczy na razie jest mały, ale może będzie większy, to dlatego, że pozyskaliśmy więcej środków od bandytów, mafii VAT-owskich, przestępców podatkowych. To jest w budżecie (…), więcej środków od tych bandytów, którzy swobodnie sobie hulali po państwie polskim za czasów PO i PSL”.

Chwalił się, że w przyszłym roku, z samego uszczelnienia podatku VAT „będziemy mieli może nawet 50 mld zł” i już w tej chwili śmiało można powiedzieć, że przynosi dużo więcej niż pieniądze otrzymywane z UE.

Podobne słowa padły na spotkaniu z mieszkańcami Ryk (Lubelskie). Podał nawet przykład, mówiąc, że na programy dla rolników, programy drogowe czy kolejowe dostajemy od Unii około 25-27 mld złotych, a dzięki uszczelnieniu podatku VAT sami wypracujemy sobie kwotę prawie dwukrotnie wyższą. Samo województwo lubelskie, dzięki takiemu rozwiązaniu dostało ok 700 milionów zł więcej niż w 2015 roku, wszystkie województwa.

Premier podkreślił, że te sukcesy nie wzięły się „z powietrza”. Trzeba „było odrobinę serca, odrobinę wyobraźni i odrobinę skuteczności. I dzięki temu jesteśmy dzisiaj w innym położeniu, a za parę lat, jak wyborcy nam zaufają, będziemy jeszcze o wiele bardziej do przodu, szybciej gonić ten europejski standard życia, europejski poziom życia i jestem przekonany, że zwyciężymy”.

Na reakcję internautów nie trzeba było długo czekać. Na Twitterze kataryna@katarynaa napisała, że „to już odlot zupełny”, Grzegorz Wegner dopowiada – „W domyśle, „no kurde, jakby nie patrzeć nic nas w tej Unii już nie trzyma, ani wartości, ani kasa” Wołodia zaciera ręce”, a Dawid Lorenz podejrzewa, że to „nie odlot, to systematyczne przygotowanie gruntu pod Polexit”.

Już niebawem, po wyborach samorządowych, okaże się, czy Polacy postawią na kłamstwa premiera i populizm jego partii czy też wybiorą inną drogę dla siebie i Polski. Oby mądrość zwyciężyła.

Replying to  

>>>

TVP Info zaliczyła kolejną już wpadkę. Tym razem był problem z rozszyfrowaniem skrótu MSZ. Zamiast Ministerstwo Spraw Zagranicznych pojawiło się nam Ministerstwo Spraw Zewnętrznych.

Na onet.pl pojawił się artykuł, w którym podano informację, że Polska będzie kupowała rosyjski gaz, transportowany, tak krytykowanym przez nasze władze, gazociągiem Nord Stream 2.

TVP Info zaprzeczyło tym doniesieniom mówiąc, że „W żadnym momencie w trakcie konferencji ‚Polska w świecie kryzysów’ minister spraw zagranicznych Jacek Czaputowicz nie zasugerował, jakoby Polska zamierzała kupować rosyjski gaz transportowany gazociągiem Nord Stream 2′ – podkreśla Ministerstwo Spraw Zewnętrznych w komunikacie prasowym”.

Informacja ta została powtórzona na Twitterze i tu również MSZ nazwano Ministerstwem Spraw Zewnętrznych czyli… raczej nie może być mowy o jakimś przejęzyczeniu czy drobnej pomyłce.

Przypominamy więc dziennikarzom tej stacji, że Jacek Czaputowicz stoi na czele Ministerstwa Spraw Zagranicznych. ZAGRANICZNYCH A nie ZEWNĘTRZNYCH.

No cóż, pogratulować panu Kurskiemu kompetentnych, rzetelnych pracowników. Wyraźnie widać poziom tych, którzy firmują sobą „dobrą zmianę.”

Obstawiam, że przekręciarz od ruskiego węgla Marek Falenta, dopóki opluwa na TT Schetynę i Trzaskowskiego nie pójdzie do więzienia. Wnoszę to po tym jak podłapuje to pisowska TVP. Jest więc zbyt potrzebny PiS w kampanii wyborczej i do ochrony Morawieckiego.

Holtei

>>>

Tym jednym zdaniem na Twitterze Donald Tusk skomentował wypowiedź Mateusza Morawieckiego na wiecu wyborczym w Dębicy. W słowotoku, jakim on i Jarosław Kaczyński, uraczyli swoich zwolenników pojawiły się także takie słowa: – „My się nie lenimy, nie haratamy w gałę, ciężko pracujemy” – powiedział Morawiecki.

„Haratanie w gałę” to oczywista aluzja do zamiłowania m.in. Donalda Tuska do grania w piłkę nożną. Wieczorem były premier napisał na Twitterze: – „Haratanie w gałę to zajęcie dla dżentelmenów”.

Wpis Donalda Tuska wywołał wiele komentarzy. – „Haratanie w gałę wymaga m.in. koordynacji ruchowej, jak i kondycji. Czyli tego czego nie ma większość pisowców. A JK nawet nie wie o czym mowa”; – „Proste, a jakie genialne, tylko proszę nie oczekiwać, że ci którzy myślą, że myślą, potrafią to zrozumieć”; – „Adresat nie zrozumie, za trudne :)”;

„Do haratania potrzeba: zespołu, zaufania, przestrzegania przepisów oraz, uwaga, niezależnego sędziego. Dlatego tamci mogą pograć w pokera…

View original post 4 139 słów więcej

Jak PiS chce orżnąć w wyborach samorządowych

PiS ma sposób jak orżnąć w wyborach samorządowych w Warszawie

Już 2,2 tysiące osób wpisało się w tym roku do rejestru wyborców w Warszawie – informuje „Rzeczpospolita”. To osoby, które nie są zameldowane w stolicy, ale twierdzą, że w niej mieszkają. Gazeta podaje, że kilka tygodni temu otrzymała informację o rozważanym przez jeden ze sztabów wyborczych pomyśle zwożenia do Warszawy wyborców autokarami w dniu wyborów.

By wpisać się do rejestru wyborców w danej gminie teraz wystarczy jedynie oświadczenie, że się w niej mieszka. Wniosek można przesłać drogą elektroniczną, wypełniając formularz ze strony Ministerstwa Cyfryzacji.

Informator „Rzeczpospolitej” kilka tygodni temu przekazał gazecie, że w sztabie jednego z kandydatów na prezydenta stolicy rozważany jest pomysł legalnego „pomnożenia” wyborców. Jak mówił, w dniu wyborów mieli być zwożeni do lokali wyborczych.

Jak przypomina „Rz”, „mnożenie wyborców” nie jest nowością. Przed ostatnimi wyborami w 30-metrowej kawalerce miało mieszkać 45 osób – wszyscy byli zarejestrowani jako wyborcy.

Rzecznik Praw Obywatelskich chce wiedzieć, jakimi przesłankami kierowali się rzecznicy dyscyplinarni, wzywając sędziów na przesłuchania. Przypomnijmy, że w ubiegłym tygodniu przesłuchiwani byli sędzia Ewa Maciejewska z Łodzi, która zadała pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie niezawisłości sędziowskiej w kontekście wprowadzanych przez PiS zmian, rzecznik prasowy Stowarzyszenia Sędziów Polskich „Iustitia” sędzia Bartłomiej Przymusiński, sędzia Igor Tuleya z Sądu Okręgowego w Warszawie, prezes Stowarzyszenia Sędziów Polskich „Iustitia” sędzia Krystian Markiewicz. Monika Frąckowiak z poznańskiego sądu rejonowego wezwana została na przesłuchanie przez rzecznika dyscyplinarnego przy Sądzie Okręgowym w Poznaniu. Jej wezwanie miało związek z wystąpieniami w mediach oraz podczas manifestacji w obronie sądów. Po szczegóły przesłuchań w dwóch artykułach: „Sędzia z Łodzi, która wysłała pytanie do TSUE, przesłuchana przez rzecznika dyscyplinarnego” oraz „Sędzia Tuleya: „Trzymamy się mocno i nie zrobimy ani jednego kroku w tył”.

Zastępca RPO Stanisław Trociuk w pismach skierowanych do rzeczników dyscyplinarnych pyta też, kto podjął decyzję o wezwaniu sędziów na przesłuchania. Przypomina, że zgodnie z Prawem o ustroju sądów powszechnych, rzecznik dyscyplinarny podejmuje czynności wyjaśniające na żądanie ministra sprawiedliwości, prezesa sądu apelacyjnego lub okręgowego, kolegium sądu apelacyjnego lub okręgowego, Krajowej Rady Sądownictwa, a także z własnej inicjatywy – po wstępnym ustaleniu okoliczności koniecznych dla stwierdzenia znamion przewinienia dyscyplinarnego.

Zdaniem RPO, działania rzeczników dyscyplinarnych mogą prowadzić do wywołania efektu mrożącego, polegającego na „zniechęceniu tych oraz innych sędziów do udziału w przyszłości w debacie publicznej na temat reform ustawodawczych dotykających sądownictwa i bardziej ogólnie – problemów związanych z zapewnieniem niezależności sądów”. Rzecznik zwrócił też uwagę, że według Traktatu o funkcjonowaniu UE polscy sędziowie mają prawo zadawać pytania TSUE, jeżeli mają wątpliwości wobec danego aktu prawnego.

Schetyna o spotkaniu z Merkel: Takie spotkania są potrzebne, też pokazują, że polska polityka jest ważna dla najważniejszych polityków w Europie

– Nie spotykałem się za niczyimi plecami. Miałem otwarte spotkanie z panią kanclerz Angelą Merkel, z szefową CDU, partii siostrzanej dla Platformy Obywatelskiej, dla Polskiego Stronnictwa Ludowego. Razem jesteśmy w Europejskiej Partii Ludowej. Rozmawialiśmy o wielu rzeczach, które są dzisiaj ważne w polityce europejskiej, przede wszystkim o wyborze kandydatów przy szczycie, który będzie w Brukseli w połowie października, potem o szczycie, który będzie w Helsinkach i decyzji na temat najważniejszych funkcji w strukturach europejskich. Jak będziemy budować tę personalną, także personalną politykę Europejskiej Partii Ludowej w Unii Europejskiej. Uważam, że takie spotkania są potrzebne, też pokazują, że polska polityka jest ważna dla najważniejszych polityków w Europie – mówił Grzegorz Schetyna na konferencji prasowej.

>>>

W Olsztynie prezes spróbował zdefiniować patriotyzm, który staje przeciw literze prawa. To raczej znamy, bo dla Kaczyńskiego niepatriotyczna jest Konstytucja, zwłaszcza w tych miejscach, które nie są zgodne z jego wolą. Na Warmii i Mazurach prezes napadł na sędziów, którzy zgodnie z prawem rozstrzygali spory, co do praw własności. Na tych terenach zaszłości właścicielskie dotyczą autochtonów, którzy nie zawsze wybrali Polskę, a dzisiaj dochodzą swych praw ojcowizny.

Dotyczy to niewielkiej grupy osób, wielu autochtonów długo przebywało w Polsce po 1945 roku, niektórzy zrazili się do nas, albo zostali przepędzeni urzędniczym ostracyzmem, dzisiaj dochodzą swoich praw własności. I o tym rozstrzyga sąd.

To Kaczyńskiemu się nie podoba. Sędziowie mają stać na straży woli prezesa, a nie prawa, więc zostali oskarżeni o „nienawiść do własnej ojczyzny, własnego narodu”. A przy okazji Kaczyński na nowo wzbudza resentyment niemiecki. Warmia i Mazury to wszak dawne Prusy Wschodnie, Borussia.

Kaczyński uzyskał trzy w jednym. Wylał pomyje na sędziów, wskazał zagrożenie niemieckie, a w związku z tym unijne, bo Unia nie jest patriotyczna, gdyż przestrzega porządku prawnego.

>>>

Kaczyński kuleje, tak odchodzi prezes najpierw do szpitala

Trwa walka o głosy w wyborach samorządowych, którą aktywnie wspiera prezes PiS. Jednak w całym zgiełku może umknąć, że Jarosław Kaczyński wciąż zmaga się z chorobą. W poniedziałek (24.09.2018) również pojawił się w szpitalu.

Batalia w wyborach samorządowych 2018 trwa w najlepsze, a kandydatów Prawa i Sprawiedliwości co jakiś czas wspiera Jarosław Kaczyński. Prezes PiS jednak wciąż pozostaje pod opieką lekarzy i wciąż pojawia się na leczeniu.

Jak donosi Wirtualna Polska, Jarosław Kaczyński pojawił się w szpitalu w poniedziałek, by kontynuować, jak podawano oficjalnymi kanałami, „leczenie ambulatoryjne”. WP opublikowała też zdjęcia sprzed szpitala:

Zdarza się też, że Jarosław Kaczyński pojawia się na konferencjach z kulami, co także świadczy o tym, że kolano wciąż może mu doskwierać.

Choroba prezesa PiS. „Stan był taki, że nieprzyjęcie zagrażałoby życiu”

Od czerwca wiadomo, że prezes PiS leczył się w Wojskowym Instytucie Medycznym na chorobę zwyrodnieniową stawów. Od tamtego czasu wciąż potrzebuje opieki medycznej, choć nie musi przebywać cały czas w szpitalu. Intensywny okres kampanii przed wyborami samorządowymi może podwójnie dawać mu się we znaki.

Jak poważny był stan prezesa PiS? Minister zdrowia Łukasz Szumowski kilka miesięcy temu stwierdził w RMF FM wprost: – Stan zdrowia Jarosława Kaczyńskiego był taki, że nieprzyjęcie go do szpitala zagrażałoby jego życiu.

Planowana operacja kolana Jarosława Kaczyńskiego

Już wcześniej ustalił dziennikarz Gazeta.pl Jacek Gądek, by poprawić stan zdrowia Jarosława Kaczyńskiego potrzebna jest operacja kolana. „Pierwotnie operacja kolana miała się odbyć w wakacje. Wszystko jest jednak przełożone i odbędzie się dopiero w nowym roku” – pisał wówczas.

Ta sytuacja działa na niekorzyść PiS. Wybory samorządowe 2018 to początek maratonu wyborczego przez najbliższe dwa lata. Natomiast jeśli do operacji dojdzie w 2019 roku, to prezes PiS – według informacji Gazeta.pl – będzie po niej dochodził do siebie około trzech miesięcy.

Komisja Europejska skarży pisowskie władze do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Skarga dotyczy naruszenia prawa unijnego przez ustawę o Sądzie Najwyższym autorstwa PiS. KE wniosła o tryb przyśpieszony i zawieszenie przepisów ustawy do czasu rozpatrzenia wniosku przez TSUE. Jednocześnie TSUE zdecydował, że w trybie przyśpieszonym rozpozna sprawę pierwszych pytań prejudycjalnych Sądu Najwyższego.

KE: Sędziowie powinni orzekać dalej

Komisja ogłosiła swoją decyzję ws. postępowania wobec zmian w polskim sądownictwie: zdecydowała o zaskarżeniu polskich władz do Trybunału Sprawiedliwości. Stwierdziła, że nowa ustawa dotycząca Sądu Najwyższego „nie jest kompatybilna z prawem unijnym” i narusza to prawo, chodzi m.in. o tryb przechodzenia sędziów w stan spoczynku. Komisja wnioskuje też do TSUE o zajęcie się sprawą Polski w trybie przyspieszonym.

KE skierowała wniosek o rozpatrzenie sprawy polskiej w trybie przyspieszonym, jednocześnie chce, by Trybunał w Luksemburgu wydał tymczasową decyzję zabezpieczającą, aby do czasu wydania ostatecznego orzeczenia niektóre przepisy ustawy o Sądzie Najwyższym pozostały zawieszone. Podobne zabezpieczenie TSUE wydało w przypadku sprawy dotyczącej wycinki Puszczy Białowieskiej.

Komisja chce przywrócenie sytuacji sprzed wejścia w życie przepisów. – KE postuluje umożliwienie sędziom, na których ustawa wpłynęła, dalszego pełnienia swoich obowiązków i wstrzymanie mianowania nowych sędziów – tłumaczyła Mina Andreeva, rzeczniczka Komisji.

Ustawa niezgodna z prawem unijnym

KE uważa, że ustawa jest niezgodna z prawem unijnym, ponieważ podważa zasadę niezawisłości sędziów, w tym także nieusuwalności sędziów. Jak tłumaczyła rzeczniczka KE, nowelizacja PiS-u jest niezgodna z art. 19 Traktatu o UE i 47 Praw Europejskich.

Skarga jest ostatnim etapem procedury, którą KE rozpoczęła w lipcu. Komisja uznała wówczas, że przepisy odsyłające sędziów Sądu Najwyższego w stan spoczynku grożą upolitycznieniem SN.

Polski rząd przedstawił Brukseli tzw. Białą Księgę, odpowiadał też na pytania KE, jednak cały czas twierdził, że Unia Europejska nie ma kompetencji, by zajmować się tym zagadnieniem.

TSUE rozpozna pytania sędziów SN

Prezes Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu poinformował dziś, że TSUE w trybie przyśpieszonym zajmie się sprawą pięciu pierwszych pytań prejudycjalnych wysłanych przez SN. Pytania dotyczą niezależności sądów, niezawisłości sędziów, a także unijnego zakazu dyskryminacji ze względu na wiek.

– Ważne, aby nie stwarzać nieodwracalnych skutków w Sądzie Najwyższym – komentował dzisiejsze wydarzenia sędzia SN prof. Krzysztof Rączka.

2 sierpnia SN wysłał do TSUE pięć pytał prejudycjalnych i jednocześnie do czasu ich rozpatrzenia zawiesił stosowanie niektórych przepisów. Rząd od początku używał przekazu, że SN nie ma prawa zawieszać przepisów ustawy i bagatelizował decyzję SN.

Wydając wyrok, TSUE może zobowiązać władze do odpowiedniej nowelizacji ustaw. Do momentu dokonania takiej nowelizacji może nałożyć karę za każdy dzień, który upłynie od wyroku do nowelizacji. Ile ta kara będzie wynosić, trudno powiedzieć, ale jeżeli w drobnej dość sprawie, jak sprawa Rospudy, ta kara wynosiła 100 tys. euro dziennie, to w przypadku ustaw sądowych może wynieść wielokrotnie więcej.

Rzeczniczka KE mówiła, że najlepiej, aby przepisy wróciły do stanu sprzed reformy. To w ogóle jest możliwe?
To wszystko zależy, o których przepisach mówimy, bo mamy jedną całkowicie nową ustawę o SN i nowelizację ustawy o KRS. Nie wszystkie przepisy są tu niekonstytucyjne, ale one razem tworzą niekonstytucyjną całość. Można oczywiście nawet te nowe regulacje w przypadku SN dostosować do wartości, które są w traktatach unijnych, natomiast większy problem będzie z KRS. W jej wyniku członkom KRS skrócono kadencję określoną w konstytucji ustawą i wybrano nowy skład. Tutaj trzeba by wprowadzić nowe zasady wyboru sędziowskich członków, powtórzyć wybory i podziękować obecnie funkcjonującym sędziowskim członkom za ich pracę. Podziękować, czyli wygasić ich mandat.

A można przywrócić starą Radę?
Hipotetycznie można, ale wtedy to by oznaczało konieczność kontynuacji kadencji członków KRS i sukcesywny wybór nowych członków. Pamiętajmy, że nawet gdyby przywrócono starą KRS, to niekoniecznie stanowiska sędziowskie zostaną obsadzone, ponieważ prezydent prawdopodobnie nie będzie chciał powoływać sędziów przez nich wybranych. Przecież prezydent nie wręczył do tej pory aktu powołania kilkunastu sędziów, których stara KRS wybrała.

Jaki jest obecnie status 27 sędziów przeniesionych w stan spoczynku na mocy nowych przepisów?
Tu jest duży problem, bo jeżeli sędziowie zostali odesłani w stan spoczynku wbrew swojej woli, oznacza to złamanie konstytucji, zatem w tym zakresie powinni oni dalej orzekać.

Czy muszą poczekać na wydanie środków zabezpieczających lub orzeczenie, czy już mogą wrócić do orzekania?
Moim zdaniem część z nich może orzekać, mówię o tej części, której dotyczą pytania prejudycjalne, które wystosował SN do TSUE. W stosunku do tych sędziów SN zawiesił obowiązywanie niektórych przepisów ustawy o SN. Ale mamy duży chaos prawny, a prezydent niestety do tego chaosu w znaczący sposób się przyczynił.

Co będzie oznaczać niewykonanie orzeczenia TSUE?
Nie było jeszcze takiej sytuacji, żeby ktoś nie respektował orzeczenia TSUE. Wstępując do UE, wzięliśmy na siebie zobowiązanie do przestrzegania traktatów. Jeżeli ich nie przestrzegamy, to oznacza, że przestajemy być częścią wspólnoty.

Rządzący tłumaczą, że inne kraje również nie przestrzegały orzeczeń Trybunału.
To zależy, jakie orzeczenie i w jakim zakresie. Nie mieszajmy tutaj spraw. To, że jakieś orzeczenie pozostaje w zawieszeniu, nie oznacza, że w innym przypadku dane państwo nie ma w określonym terminie innego orzeczenia wykonać. To są zupełnie inne sprawy.

Prezes TSUE zapowiedział, że w trybie przyśpieszonym Trybunał rozpatrzy pierwsze pytania prejudycjalne. To się zbiegło w czasie z decyzją KE. To oznacza, że UE przestaje się cackać z polskim rządem?
Oczywiście. Czas, kiedy relacje były dobre, się zakończył. Co więcej, ostatnie kroki premiera Morawieckiego oznaczały absolutne lekceważenie KE i jej przewodniczącego. Zakładam, że w tej chwili premier Morawiecki jest postrzegany przez przewodniczącego KE jako osoba niewiarygodna.

Grzegorz Schetyna spotkał się w poniedziałek z kanclerz Niemiec Angelą Merkel. Jak twierdzi lider Platformy Obywatelskiej, chodzi o „ocalenie miejsca Polski w Europie”.

https://twitter.com/NewsweekPolska/status/1044300437749358592

– Nie będziemy stać, gdy inni siedzą – tak zapowiadał przed wizytą spotkanie z niemiecką kanclerz Grzegorz Schetyna. Nawiązywał do słynnego zdjęcia prezydenta Andrzeja Dudy zgiętego przy biurku obok siedzącego prezydenta USA Donalda Trumpa.

Spotkanie odbyło się w berlińskiej siedzibie CDU. Obie partie należą do frakcji chrześcijańsko-ludowej w Parlamencie Europejskim.

Rozmowy dotyczyły kolejnego budżetu UE, w tym finansowania polskich samorządów. Jak podkreślał Schetyna, Platforma chciałaby, aby kolejna perspektywa budżetowa Unii zakładała, że Polska dostanie tyle samo pieniędzy, ile w poprzedniej, a nie – jak zakłada projekt – o 25 proc. mniej (przy wzroście budżetu Unii).

Kolejnym tematem był Nord Stream 2, rosyjsko-niemiecki gazociąg pod dnem Bałtyku. Platforma uważa, że jego budowa jest sprzeczna z długofalowym interesem Unii i narusza solidarności energetyczną kontynentu.

Przedstawiciele partii Kornela Morawieckiego, którzy złożyli listę wyborczą z podpisami zmarłych, sfałszowali też podpis Jana Mencwela, lidera stowarzyszenia Miasto Jest Nasze – podał portal tvn24.pl. – Nie byli w stanie przepisać poprawnie nazwiska – mówi Mencwel.

Termin składania wniosków o rejestrację komitetów wyborczych do rady Warszawy upłynął w zeszły poniedziałek. Warunkiem rejestracji w każdym z dziewięciu okręgów było m.in. zdobycie 150 podpisów poparcia z numerami PESEL tych osób.

Wolnym i Solidarnym, partii założonej przez Kornela Morawieckiego, marszałka seniora Sejmu i ojca obecnego premiera, udało się zarejestrować w trzech na dziewięć okręgów. Co z pozostałymi sześcioma?

Z informacji „Wyborczej” wynika, że brak rejestracji w pozostałych okręgach wynika z tego, że WiS złożyło do Miejskiej Komisji Wyborczej listy zawierające nieistniejące numery PESEL albo należące do osób zmarłych. W jednym z okręgów na 200 numerów PESEL miało być aż 198 nieważnych. W innym 157.

Członkowie WiS nieudolnie sfałszowali podpis Mencwela

W poniedziałek portal tvn24 podał, że Wolni i Solidarni podrobili podpisy m.in. lidera stowarzyszenia Miasto Jest Nasze Jana Mencwela. Mencwel przyznał, że spotkał przedstawicieli WiS na korytarzu i złożył podpis pod ich listą, bo „nikomu w takiej sytuacji nie odmawia”. W rozmowie z „Wyborczą” dodał, że działacze WiS chcieli, by podpisał się również na kolejnych kartach.

PMM: Media w ogromnym stopniu nie należą do Polaków. Proszę popatrzeć na Francję i Niemcy, na Hiszpanię i na Włochy

– Zresztą media w ogromnym stopniu nie [są] należące do Polaków. Proszę popatrzeć na Francję i Niemcy, na Hiszpanię i na Włochy. Na kraje duże, kraje UE. Tam media są w rękach różnych narodowych koncernów. Jak Berliner Zeitung miało być wykupione przez amerykanów, to sobie prześledźcie w internecie, jaka była awantura w Niemczech, a to nie jest największa gazeta w Niemczech. U nas jest inaczej. Bo do tego doprowadziły lata III RP i lata transformacji Nie dajmy się w związku z tym zahukać. Nie dajmy się zastraszyć. Nasza aktywność jest ważna. To, co mówimy innym ludziom, jest kluczowe. Mówmy o tych pięciu głównych punktach dla samorządu – stwierdził premier Mateusz Morawiecki w Płońsku.

>>>

Piotr Szczęsny – zwykły szary człowiek dobrowolnie oddał wszystko, co miał najcenniejszego w męczeński sposób.

Jego publiczne samospalenie i dziesięciodniowe konanie w mękach było aktem protestu wobec PiS-owskiej władzy bezprawia. Jego aktowi poświecenia dla idei wolności Polaków, szacunku do Konstytucji RP i zatrzymania zawłaszczania partyjnego państwa towarzyszyła piosenka „Wolność kocham i rozumiem”, a w pozostawionym liście oprócz wyjaśnienia swojego czynu apeluje: „Wzywam Was – obudźcie się”!

Rok po tym tragicznym zdarzeniu nie obudziliśmy się.

Dalej rządzi w Polsce fanatyczny rząd bezprawia i kłamstwa. Ludzie zastanawiają się, czy warto protestować i prezentować swoją postawę sprzeciwu wobec tej władzy. Obawiają się represji, utraty pracy, zdobywanej latami pozycji społecznej, oraz odgrywania się władzy wobec rodzin.

Piotr Szczęsny się nie wahał. Nie chciał się bać.

Na taki krok może zdobyć się tylko niezwykle odważny człowiek honoru. Przyznam, że nie stać by mnie było na taki czyn, przede wszystkim dlatego, że jestem żołnierzem i jeśli miałbym zapłacić życiem za przywilej dotrzymania treści przysięgi wojskowej, to w walce. Piotr nie był żołnierzem, ale zrobił niezwykle wiele dla świadomości społecznej. Poruszył nasze serca, wskazał cel i go uzasadnił, w końcu zaapelował do nas o sprzeciw wobec rosnącego zła.

Nikt nie osiągnie swoich celów bez potrzebnego zaangażowania, entuzjazmu i głębokiej motywacji.

Piotr Szczęsny zrobił więcej niż mógł, aby pobudzić naszą świadomość i potrzebę wyrażania sprzeciwu wobec ideologii „dobrej zmiany”.

W rocznicę jego samospalenia, 19 października, wspólnie z Gabriela Lazarek, Katarzyna Knapik i Małgorzata Tokarczyk podejmujemy inicjatywę upamiętniania tego niezwykle odważnego „zwykłego szarego człowieka” wszędzie tam, gdzie znajdzie się chociaż jeden człowiek, który zechce zapalić znicz, umieścić klepsydrę, zorganizować wiec, lub apel pamięci, czy też zamówić mszę za duszę zmarłego.

To, że policja polska coraz bardziej staje się Policja Obywatelska, z sukcesami przywracająca do życia metody wspaniałej Milicji Obywatelskiej jest prawda tyleż oczywistą co i niepokojącą. Nie wszystkim to się podoba, można nawet zaryzykować twierdzenie, że nie podoba się to zdecydowanej większości. 

Ryba jak to zwykle bywa psuje się od głowy i o ile zdecydowana większość dowódców różnego szczebla do reszty zidiociała, bezwolnie podporządkowując się władzy, o tyle policyjne doły ciągle jeszcze posłuszne, w myślach i powoli w czynach coraz częściej i coraz bardziej grzeszą. Nie ma sensu już tego pudrować, bo jak na dłoni widać, że smród i bezład ewidentnie wyziera spoza drzwi posterunków.

Rozłazi nam się w szwach nasza kochana, z mozołem dźwigająca się kolan policja.

Aby się przekonać jak jest, wystarczy pogadać z policjantami. Poziom frustracji zaczyna być i zastanawiający i niepokojący. Oto co mówi i czym żyje policyjna masa krytyczna.

>>>

>>>

Platforma broni polskiej substancji w UE. PiS jak szarańcza niszczy

Karczewski o wniosku KE do TSUE: Spodziewaliśmy się, bo widać było, że taka decyzja zapadnie. Jestem politykiem, nie jestem futurologiem. Nie wiem, co zrobimy

– Spodziewaliśmy się tego [wniosku KE do TSUE], bo widać było, że taka decyzja zapadnie. Pani pyta się co zrobimy? Jestem politykiem, nie jestem futurologiem. Nie wiem, co zrobimy. Zawsze wszystkie wyroki respektowaliśmy. To też trzeba powiedzieć, że Polska jest przecież liderem, jeżeli chodzi o respektowanie i wykonywanie orzeczeń i wniosków TSUE. Zobaczymy. Polski rząd ma bardzo silne argumenty, merytoryczne, prawne. Przedstawi je. Jestem przekonany, że ta skarga zostanie odrzucona – stwierdził Stanisław Karczewski na briefingu.

„Bardzo dobre spotkanie w Berlinie”. Schetyna spotkał się z Merkel

– Rozmawialiśmy o budżecie unijnym – w tym o środkach europejskich dla polskich samorządów, o Nord Stream 2 oraz o wspólnej polityce UE po wyborach do parlamentu – napisał lider Platformy na Twitterze.

Krystyna Pawłowicz leży na zakręcie

Prof. Jerzy Zapadło o wymianie zdań w mediach społecznościowych poseł Krystyny Pawłowicz z prof. Marcinem Matczakiem.

Można się tylko dziwić temu, że Krystyna Pawłowicz, nie dorastająca ani intelektem, ani kulturą osobistą do pięt prof. Marcinowi Matczakowi, odważyła się zabrać głos … W sobie tylko właściwym, straganiarskim stylu postanowiła zakwestionować wiedzę i autorytet popularnego eksperta przekonując, że pojawił się nagle, zapewne po jakiejś prywatnej wyższej szkoły zawodowej…

Zrobiła to po programie „Tak jest” w TVN24, w którym na temat obecnej sytuacji w Sądzie Najwyższym starli się rzecznik przejętej przez PiS Krajowej Rady Sądownictwa Maciej Mitera oraz prof. Marcin Matczak z Uniwersytetu Warszawskiego. Było gorąco…

W portalach społecznościowych popularnością cieszyły się fragmenty rozmowy, w których internauci podkreślali, jak ekspert miażdżył argumenty rzecznika Mitery. Niezwykle celne riposty, zmuszające wybranego przez większość sejmową członka KRS do podania konkretów, w miejsce kłamliwych uogólnień pokazały dobitnie, że dziś ten konstytucyjny organ stał się taką samą atrapą, jak Trybunał Konstytucyjny.

W tej sytuacji na pomoc koledze z KRS ruszyła posłanka Prawa i Sprawiedliwości Krystyna Pawłowicz. Efekt nie trudny był do przewidzenia

Prof. Matczak podziękował jej za nietytułowanie go profesorem, bo gdy obserwuje jej zachowanie w przestrzeni publicznej, to wstyd mu używać tego samego tytułu, jaki czasem używany jest wobec niej.

W odpowiedzi PiS-owska funkcjonariuszka postanowiła obrażać… Stwierdziła, że nie zna samego prof. Matczaka, jak i jego dorobku naukowego. Przekonywała również, że nie wierzy w to, by czegokolwiek nauczał, a jego popularność wynika wyłącznie z nienawiści, jaką okazuje wobec rządzących. Jej zdaniem właśnie za to opozycja go lubi i mu płaci.

„Czy to ten, co razem z Gasiuk-Pihowicz studiowali w Akademii 1-Majowej i w Lasach Kabackich…?” – pytała bezczelnie.

Tego, co nastąpiło Pawłowicz z pewnością się nie spodziewała. Prof. Matczak powiedział wprost: „Nie zna Pani mojego dorobku, bo jest Pani po prostu nieoczytana. I źle wychowana, mówiąc o rozmówcy w trzeciej osobie. Ale, jak pisałem, chamstwo jest częstą strategią prawicowych polityków.”

I tak Pawłowicz zderzyła się… z lokomotywą, ale czy poczuła? Można wątpić.

>>>

Macierewicz rozbrajał Polskę, Rydzyk dalej okrada nawet mniemanych bezdomnych

W ciągu 2 lat rządów PiS działa już trzeci zarząd Polskiej Grupy Zbrojeniowej. Macierewicz kompletnie zrujnował nie tylko armię, ale i polski państwowy przemysł obronny. Gdzie byli przez te 2 lata premierzy Szydło i Morawiecki? Czemu oddali władzę nad PGZ Macierewiczowi?

Nazwiska dwóch wiceministrów obrony w rządach PiS, Macierewicz, rosyjska mafia i służby. Wywiad pod nazwiskiem z osobą z wewnątrz tego świata. Twarda, poważna sprawa dla służb. Gdzie one są? Liczą zegarki posła Gawłowskiego? Gdzie to państwo, które stworzył od zera wielki prezes?

Film z nagraniem, na którym Tadeusz Rydzyk opowiada o przekazaniu mu przez bezdomnego dwóch samochodów bił rekordy popularności w internecie. Auta zostały podarowane redemptoryście przez bezdomnego p. Stanisława z Warszawy, który potem zmarł.

Wiele osób nie wierzy w to tłumaczenie. Poseł Nowoczesnej Adam Szłapka zawiadomił o tej sprawie służby. – „Pisma do CBA i urzędu skarbowego w Toruniu zostały już wysłane” – mówił onet.pl pod koniec stycznia. Polityk domaga się wyjaśnień, czy darowizna odbyła się zgodnie z prawem.

CBA, do którego pismo Szłapki trafiło na początku lutego, na razie nie podjęło postępowania, tylko skierowało dokumenty do Prokuratury Okręgowej w Warszawie. I to ona zdecyduje teraz, czy sama rozpocznie śledztwo, czy sprawę przekaże do rozpatrzenia CBA lub do innej prokuratury. Może także sprawę umorzyć.

A w internecie twórczość związana ze sprawą przekazania aut Rydzykowi przez bezdomnego kwitnie. Powstało tysiące memów, z których wynika, że wielu internautów nie wierzy w istnienie pana Stanisława, inni nie dają wiary tłumaczeniom Rydzyka. Pojawiły się także – w realnym już świecie – nalepki na auta „Samochód od bezdomnego”.

Paweł Wiśniewski na portalu koduj24.pl pisze o patriotyźmie.

Tak jak przez ostatnie ćwierćwiecze cham w Polsce czuł się zobowiązany spuszczać wstydliwie wzrok, gdy odbiło mu się w autobusie, tak w listopadzie 2015 roku dostał przyzwolenie na chuchnięcie po fakcie z rozmachem w twarz, kładąc na kolanach pasażera pobrudzoną reklamówkę z supermarketu. Analogia może nieco ohydna, ale taka robi się (…jest?) polska sfera publiczna.

Od dwóch lat mamy zamiast rozwijającej się z klasą Polski, solidnego członka Unii Europejskiej, królestwo chamów, prymitywów i ignorantów, ślepo posłusznych oderwanemu od rzeczywistości staruszkowi w wieku emerytalnym. Stanowiska objęte są przez niedoścignionych liderów w powyższych dziedzinach. Weźmy ministrów pozbawionych nie tylko kompetencji, wyczucia, smaku, ale i elementarnej godności. Tak, teraz Polacy dumni z ostatnich lat muszą zmierzyć się z faktem, że Duda, Kaczyński, Ziobro, Macierewicz i Błaszczak rządzą (nie: reprezentują go) narodem, z którego wywodzą się takie postaci istotne podczas budowy zalążków demokracji, jak Bartoszewski, Mazowiecki, Wałęsa, ludzie tak dobrzy jak Owsiak.

A żeby tego było mało, rodzina PiS ma, nieoficjalnie przecież, swoich żołnierzy, których nastrojami może manipulować bez większych trudności. Zasłużyli sobie na to paroma sprawami – przepędzili „elity”, odsunęli „tych, co nakradli” i robią inaczej „niż chcą lewaki”. Żadne siły oporu intelektualnego nie występują w tym przypadku. Sterowanie polskim prymitywem jest bardzo łatwe. Wystarczy podkreślić jego zasługi dla Polski, puścić mu jakąś piosenkę o NSZ i żołnierz jest wyświęcony (wyklęty?). Potem jest zasilanie budżetu sklepów z odzieżą prymi…patriotyczną, śpiewanie religijnych pieśni na Jasnej Górze wespół z księżmi-kibolami-o-małych-rozumkach, topienie flagi KOD-u w publicznej toalecie i pokazywanie tego obrazka małym dzieciom (tak, byłem tego osobiście świadkiem podczas pogrzebu Inki i Zagończyka w Gdańsku). Rechot troglodytów brzęczy mi w uchu do dziś. Wyposażenie bojowe żołnierza: flaga, godło, hymn. Skradzione bez honoru ogółowi.

Zasadniczo, przynajmniej mi się tak wydaje (a dużo nie wiem), spór o symbole już dawno jest przegrywany przez tych, którzy Polskę po 1989 roku tworzyli i wyprowadzali na europejskie tory. Radca prawny, lekarz, krawiec, nauczyciel czy właściciel sklepu nie mieli czasu na poszukiwania zewnętrznych przyczyn swoich niepowodzeń, tylko pracowali na to, aby było lepiej – dla nich i dla otoczenia, bo coś się w końcu budowało. Mając przecież tak dużo do zaoferowania Polsce, w niebyt odłożyli (jeżeli je w ogóle mieli) autoerotyczne fantazje o heroicznym poświęceniu dla ojczyzny i krwawej obronie flagi przed polskożernymi elitami, Żydami i zgniłym zachodem. Patriotyzm skromny, ot, orzełek na specjalistycznym dyplomie, biało-czerwony pasek na świadectwie, czy profesjonalne wykonywanie obowiązków i płacenie podatków. Duma z lokalnej przynależności. Zaangażowanie w samorząd. Wydawałoby się – wszystko jest na dobrej drodze, nie musimy śpiewać, bić się w pierś, bo narodem, zmęczonym historią już jesteśmy i budujemy teraz społeczeństwo.

Prymityw nie jest jednak tego wszystkiego w stanie dojrzeć i docenić, a o rozumieniu nie ma mowy. Bez darcia ryja, bitki, „polski walczoncej” na przedramieniu nie ma patriotyzmu i nie ma czystej krwi Polaka: „rozumisz, kur*a, inteligenciku?!”. Ludzie mają prawo przez to słowa „patriotyzm” oraz „patriota” kojarzyć zarówno pozytywnie, jak i negatywnie. W każdym razie ja – młody człowiek, zapytany o to, czy jestem „patriotą”, odpowiadam: najpierw zdefiniuj.

Wcale nie jedynie margines społeczny, jak określał to minister (sic!) Mariusz Błaszczak, szczyci się mianowaniem swojej grupy patriotami najwyższej rangi, którzy wrogom (zapytam z błyskiem w oku: czyli komu?) ojczyzny życzą jednego. Pozwólmy stworzyć tutaj podzbiór i nazwijmy to patriotyzmem toksycznym. Patriotyzm toksyczny składa się więc między innymi z: ksenofobii, rasizmu, faszyzmu, wartościowania według poglądów politycznych, wykluczającej aberracji katolicyzmu, agresji i antysemityzmu.

Taki jest stan obecny, ale co dalej? Młodzi mają Facebooka. Mają opcję „zgłoś” i „usuń z listy znajomych”. Mogą też wstać od stołu i powiedzieć: „Wiesz co, stary, głupi jesteś”. Czy naprawdę żyjąc ponad dwa lata w państwie rządzonym przez PiS musimy poczynić jakąś skomplikowaną gimnastykę wyobraźni, aby przy stawaniu do hymnu usłyszeć z boku groźbę: „Ty lepiej nie śpiewaj, lewaku”. Czy możemy być pewni, że nie będzie zindoktrynowanych nauczycieli, wpisujących do dzienniczka, że „Uczeń nie wykazuje zaangażowania” podczas szkolnych uroczystości, w narodowo-katolicko-tępej odsłonie?

Nikomu nie odmawia się prawa do patriotyzmu, ale może jednak, brutalnie, powinno? Jakoś, nie wiem – bez ustawy, ale tak by można było skazać na infamię? Czy epitet „patriotyczny” nie jest ostatnią deską ratunku dla niektórych przed zostaniem pominiętym w społeczeństwie? Kiedy nie można zaistnieć we wspólnocie w inny, bardziej godny sposób, to półgłówek-złodziej zostaje patriotą, szczerbaty kark dotykający w obleśny sposób kobiety na dyskotekach – też. Ja mogę zostać patriotą i Pan też może zostać patriotą, i Pani, i Jacek Międlar, i niczego nieświadomy ośmiolatek zabrany na Marsz Niepodległości. Zdaje się, że w Polsce każdy, komu „w życiu nie wyszło” może przystąpić do nowego planu na życie – bycia patriotą. To, co jest warty ten nasz polski „patriotyzm”, przepraszam PATRIOTYZM!!!?

A może należy rozróżniać różne jego rodzaje i profesor Strzembosz oraz nieprofesor Kaczyński reprezentują dwa różne rodzaje patriotyzmu? Kto podejmie się klasyfikacji? Znowu będziemy wzywać tych samych? Poprosimy o wskazówki Frasyniuka, Wałęsę, może coś napisze Michnik, ks. Boniecki na swojej skromnej stronce w „Tygodniku”? No bo co mamy zrobić z przywłaszczaniem symboli polskich i pobłażliwością w stosunku do faszystowskich? To jest pytanie do starszych i oby – mądrzejszych. Mam dwadzieścia pięć lat i potrzebowałbym w przestrzeni publicznej Polski PiS słyszalnego głosu autorytetu, inteligencji. Gdzie on jest?! Czy on w ogóle istnieje?!

***

W listopadzie 2017 roku miałem przyjemność wizytować budynki Komisji Europejskiej i Europarlamentu w Brukseli, bo wygrałem konkurs na studiach. Siedząc w jednej z sal i słuchając wykładu o historii europejskiej, w kupionym specjalnie na tę okazję garniturze, czułem podekscytowanie, a serce podpowiadało mi dumę. Tak daleko doszliśmy, trzymając się przyzwoitości. Zapracowaliśmy na to. Z kolei ja, dzięki swojemu skromnemu wysiłkowi, miałem okazję poczuć się częścią Europy. Czułem dziecinną, wyolbrzymioną powinność „godnego reprezentowania Polski na arenie międzynarodowej” przez ten krótki czas.

Notes, długopis, przypinkę, a to wszystko z dwunastoma gwiazdami na lazurowym tle, trzymam w szufladzie na pamiątkę. To chyba mój, polsko-europejski patriotyzm, okraszony wieloma symbolami. Czy kiedyś mi go zabiorą i opróżnią szufladę?

Za sześć lat, będzie to rok 2024, być może (nie jestem tego pewien) będziemy świętować dwudziestolecie Polski w Unii Europejskiej. Wyobrażają to sobie Państwo? Równo trzydzieści pięć lat po upadku komunizmu. Wyobrażają to sobie Państwo? Ja będę ledwo po trzydziestce. Chciałbym wtedy wywiesić polską flagę wraz z flagą unijną. Czy nie porysują mi samochodu? Czy moja żona i dzieci nie zostaną obrzucone kamieniami? Ja to sobie wyobrażam.

***

Gdy wprowadzałem się do hotelu doktoranckiego jednej z czołowych polskich politechnik, przywitały mnie czarne naklejki Obozu Narodowo-Radykalnego na meblach oraz drzwiach pokoju.

Parę drzwi dalej mieszka młody, wątłej postury chłopak, noszący z reguły rozpiętą bluzę, eksponujący z pełną dumą ciemnozieloną koszulkę z białą falangą na torsie.

Epidemia zarazy postępuje. Wkracza tam, gdzie jej się na to pozwala. W zasadzie – gdzie tylko chce.

Rzecznik Praw Obywatelskich Adam Bodnar uważa, że Muszyński powinien być odsunięty od orzekania o uprawnieniach służb specjalnych, bo w przeszłości był oficerem wywiadu, co ukrył, kandydując do TK. – „Za wyłączeniem M.R. Muszyńskiego przemawiają wątpliwości co do jego bezstronności z uwagi na prezentowane w mediach zarzuty dotyczące jego byłych powiązań ze służbami wywiadu” – napisał Bodnar w swoim wniosku.

Sprawa ta do dzisiaj nie została wyjaśniona: – „Komentując kwestię dawnych powiązań M.R. Muszyńskiego ze służbami wywiadu, minister koordynator służb specjalnych Mariusz Kamiński w swym oświadczeniu nie odniósł się do opisywanej przez „Gazetę Wyborczą” przeszłości M.R. Muszyńskiego. Stwierdził jedynie, że Muszyński „nie jest funkcjonariuszem ani tajnym współpracownikiem Agencji Wywiadu” – zauważył RPO.

Rozszerzeniem uprawnień służb specjalnych (m.in. większą swobodą w zakładaniu podsłuchów) TK miał się zająć na rozprawie 21 lutego. Dwa dni temu bez podania powodów została ona odroczona. Jednocześnie z pięcioosobowego składu sędziowskiego została wycofana Sławomira Wronkowska, która w TK jest od 2010 r., a jej miejsce zajął Jarosław Wyrembak, wybrany w 2018 r. przez PiS. O składach sędziowskich w Trybunale decyduje właśnie Muszyński, który wyznaczył siebie jako sędziego sprawozdawcę w sprawie, od której – zdaniem RPO – powinien zostać odsunięty.

Waldemar Mystkowski pisze o wizycie Morawieckiego w Berlinie.

Mateusz Morawiecki w zasadzie ma jedną misję w Europie – uratować fundusze unijne dla Polski. Misja może być straceńcza w wypadku, gdyby Jarosław Kaczyński wstał lewą nogą albo kot pomylił kuwetę z szlafmycą prezesa.

Morawiecki odniósł „sukces” w rozmowach z kanclerz Niemiec Angelą Merkel, bo nie sknocił niczego, acz też nie naprawił. Czy to znaczy, że dyplomatyczne plagi egipskie mamy za sobą, bo zostały wyczerpane przez Beatę Szydło i Witolda Waszczykowskiego? Zobaczymy.

Wspólna konferencja prasowa kanclerz i premiera przebiegała poprawnie, a nawet można byłoby sądzić, iż obydwoje chcieli sprawić wrażenie, że piją sobie z dziobków. Zawiedli jak zwykle dziennikarze, którzy nie potrafią zadać trudniejszych pytań.

W każdym razie nie dostaliśmy odpowiedzi na temat reparacji wojennych – za co prezes może pogonić Morawieckiego. Niczego nie usłyszeliśmy o praworządności w Polsce (a to będzie się decydować w Brukseli, gdy dojdzie do rozdziału funduszy), czy wreszcie o integracji europejskiej, z której wydaje się, że Polska została wyautowana.

Rozbieżność dotyczyła Nord Streamu 2, który dla Merkel jest projektem gospodarczym, a dla nas kompleksem przeniesionym z lat 90., gdy polskie rządy starały się o dywersyfikację nośników energii. Dzisiaj taka ocena winna wylądować w lamusie. Morawiecki kolejny raz potwierdził, jak jesteśmy zakompleksiali pod obecnym rządem, bo ustawa o IPN ma wg niego mieć źródło we „wrażliwości historycznej”. Jeżeli zakłamanie jest wrażliwością, to można spokojnie przyjąć, iż Morawiecki jest nosorożcem (kłania się Ionesco). Inne banialuki Morawieckiego dotyczyły „większej niezależności sądów po reformie” w Polsce. Merkel tylko dobrotliwie spojrzała na swego rozmówcę.

Morawiecki zaprosił ponadto kanclerz Niemiec na obchody 100-lecia odzyskania niepodległości. A to znaczy, że zamierzone przez Andrzeja Dudę referendum konstytucyjne ostatecznie nie odbędzie się. Grupy rekonstrukcyjne mogą też w spokoju przygotowywać powrót Piłsudskiego z Magdeburga.

Jaką plagą egipską są polscy politycy w Europie, mógł się przekonać prezydent Duda, który równolegle wizytował Litwę (naszym partnerze z I Rzeczpospolitej), gdzie witany był przez tamtejszego szefa dyplomacji, a Donald Tusk, który też nawiedził Wilno, został wyściskany przez prezydent Dalię Grybauskaite.

A JEDNAK DUCH W NARODZIE NIE GINIE 🙂

Merkel, Duda i Kaczyński – nowy tydzień, stare problemy

CDU/CSU (33 proc.) wygrało wybory, ale uzyskało najmarniejszy wynik od 1949 roku. Angela Merkel nadal będzie kancelerzem w trudniejszej koalicji, co nie znaczy, że obecne władze PiS będa się cieszyć, bo niewątpliwie usłysza na temat reparacji od skrajnej prawicy AfD (12,6proc.) to i owo o polskich Ziemiach Odzyskanych.

Skrajnie prawicowa AfD – by nie napisać faszystowska – jest popierana przez elektorat o podobnym rysie mentalnym, jak Le Pen we Francji, Trump w USA, a u nas PiS.

Takie formacje są ksenofobiczne, dążą do izolacji i konfrontacji. Z nich kluje się faszyzm i załatwianie problemów poprzez podgrzewanie nastrojów i dążenie do gorących rozwiązań (wojennych)

Powszechnie oczekuje się cudu w Kancelarii Prezydenckiej, iż Duda w reformowaniu sądów wybije się na niepodleglość.

Jak czyta się o czekiwaniach, to płakać się chce. Reforma – tak, pozbawienie sądownictwa niezależności – nie!.

Ależ PiS dobiera się do zniszczenia niezależności władzy sądzenia, a nie reformowania sądów, bo nie maja zbytniego pojęcia o tym, jak to przeprowadzić.

Michał Szułdrzyński w „Rzecpzospolitej” pisze, ale nie potrafi wyciągnąć wniosków (to ten niesamodzielny typ):

„To jednak zdradzieckie rady, stawka gry jest bowiem ogromnie wysoka. Podejmując decyzję, Duda musi myśleć nie o tym, by przypodobać się Kaczyńskiemu czy umiarkowanym wyborcom. Jedynym kryterium powinno być dobro Polski i zgodność reform z konstytucją. PiS dostał od Polaków mandat do reformowania państwa, ale nie do wprowadzania tylnymi drzwiami zmiany konstytucyjnego ustroju. Duda musi myśleć również o cywilizacyjnych konsekwencjach – czy zaproponowana reforma będzie zgodna ze standardami państw zachodnich, czy też wykluczy Polskę z grona państw demokratycznych, w których wymiar sprawiedliwości nie działa pod dyktando polityków.”

Cudu nie będzie, bo Duda nie jest gotowy intelektualnie i charakterologicznie.

Jarosław Kaczyński w wywiadzie dla „Sieci Prawdy” (tytuł tygodnika braci Karnowskich iście komsomolski) straszy Dudę:

Oczywiście sprawy sądów (są najwazniejsze – przyp. mój), a szerzej: pytanie o działanie prezydenta. Musimy wiedzieć, czy możemy iść do przodu, czy możliwe są kolejne zmiany, czy na razie więcej nie zdołamy w Polsce naprawić”.

PiS przebąkuje, że Duda nie ma co liczyć na drugą kadencję, postawią na Beatę Szydło.

Hitler, bohater Lisickiego. Misiewicz wziął tylko 651 tys. zł. Pawłowicz i Jaki ze zgwałconymi umysłami

Na rynku tygodników opinii odnotowujemy nowy tytuł – „Do Rzeszy” Pawła Lisickiego. Właśnie ten prawicowiec odkrył w sobie żyłkę lewicowca i ogłosił, że Hitler był lewakiem. Z czego logiczny osąd, że Stalin był prawakiem. A skojarzeń ze Stalinem Lisicki sobie nie życzy, więc został lewicowcem.

Zaiste pokrętna to dialektyka, wynikająca ze zniewolonego umysłu tego lewusa intelektualnego.

Misiu Macierewicza Bartłomiej Misiewicz ma czego żałować, że został wykopany z MON. Ten nieuk rżnął równo państwo polskie, a sponsor nazywał go wybitnie inteligentnym.

Misiewicz jako szef gabinetu politycznego Macierewicza zaciągnął zobowiązania na 651 tys. zł. Dlaczego tak dużo? Przecież mógł więcej.

Krystyna Pawłowicz ma nowe zajady, pojawiła się wysypka na jej rozumie, a następnie na Facebooku, gdy ten kobieton zaczął „rozmyślać” o Angeli Merkel.

Tym razem nie o odszkodowaniach za II wojnę, ale o uchodźcach: „Jak więc zrozumieć,że Niemcy właściwie nie buntują się, dają pani Merkel mimo to, miażdżące poparcie i chcą, by dalej przez kolejne lata była niemieckim kanclerzem i by nadal sprowadzała do Niemiec gwałcicieli i coraz bardziej zuchwałych terrorystów?”

Zajady Pawłowicz nieuchronnie któregoś dnia przerodzą się w jakiś szlag (zawał, udar, etc.) i nie zdziwcie się, że ten kobieton pozostający bez mężczyzny – Jurek Owsiak dobrze życzył w sprawie seksu – nie otrzyma pomocy od kogoś bliskiego i ku rozpaczy prezesa K. – zejdzie.

Inny lewus intelektualny Patryk Jaki dał znać, jakie bliskie sa mu metody średnioewczne i Inkwizycji. Gwałcicieli z Rimini skazałby na śmierć, wcześniej poddając ich torturom.

Marzy mu się.

Tacy właśnie jak Patryk Jaki dopuścili się gwałtu na Polce. Psychologicznie wiceminister rządu polskiego nie różni się od oprawców.

Post Navigation